شکوفایی مشاغل در جهان ثروتمند

شناسه خبر: 177498 سرویس: توسعه ، جهان ، کسب و کار ، گوناگون سه شنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۸, ۱۲ : ۱۴ : ۰۰
شکوفایی مشاغل در جهان ثروتمند
توانمندی بازارهای کار پیش بینی های ناراحت کننده ای را در مورد آینده مطرح می کند. اینکه کامپیوترهای قدرتمند و پیچیده شمار زیادی از کارگران را به بیکاری اجباری می کشانند. سرعت رشد دستمزدها قطعا بسیاری از شرکت ها را به خودکارسازی تشویق می کند.
۵۵آنلاین :

جلد دوم کتاب «تقلای من» نوشته کارل نوسگارد (Knausgaard) که رمان هایی بزرگ، دیوانه کننده، فوق العاده و مرتبط با زندگی شخصی افراد را دربر می گیرد حاوی اندرزی ناامیدکننده درباره زندگی است.

او می گوید: «اگر من فقط یک چیز آموخته باشم آن است که فکر نکنید شما کسی هستید. هرگز باور نکنید شما کسی هستید. باور نکنید که شما فرد خاصی هستید. فکر نکنید که ارزشمند هستید چون هیچ ارزشی ندارید.» آقای نوسگارد در کتابش مینویسد ما تمایل داریم به خود بگوییم که شایسته موفقیت هایمان هستیم اما این موفقیت ها عمدتا محصول نیروهایی هستند که از کنترل ما خارج اند. هنگامی که او کتاب را مینوشت احتمالا به لاف زنی های سیاستمداران کشورهای عضو سازمان همکاری های اقتصادی و توسعه (OECD) در مورد بازار های کار فکر نمی کرد. اما شاید هم چنین چیزی را مدنظر داشت.

ماه گذشته دونالد ترامپ رئیس جمهور ایالات متحده در توئیتی نوشت نرخ بیکاری به بهترین میزان در 51 سال گذشته رسیده است. ترزا می نخست وزیر بریتانیا در ماه فوریه با غرور گفت که اشتغال در بالاترین و بیکاری در پایین ترین رکورد خود قرار دارد. ماه قبل از آن، اسکات موریسون نخست وزیر استرالیا اعلام کرد که سال گذشته در دولت ما هر روز ۷۳۰ شغل خلق شد. تقریبا در همان زمان همتای ژاپنی او شینزو آبه بیان داشت که نرخ اشتغال جوانان در سطحی قرار دارد که تمام رکوردهای گذشته را رد می کند. این گفته های پر از تفاخر سیاستمدارانی بود که فکر می کردند افرادی خاص هستند. اما این گونه نیست. فراوانی مشاغل محصول نیروهایی است که عمدتا هیچ ربطی به آن سیاستمداران ندارند. در واقع مشاغل فراوانند و در سرتاسر کشورهای عضو OECD شکوفایی مشاغل دیده می شود. این کشورها در پنج سال گذشته ۴۳ میلیون شغل اضافه کرده اند. نرخ بیکاری یعنی تعداد افرادی که به دنبال کار هستند به عنوان بخشی از کل نیروی کار به پایین ترین میزان در چند دهه اخیر رسیده است. البته همه خشنود نیستند. نرخ بیکاری در ایتالیا، اسپانیا و یونان بالاتر از زمان پیش از بحران مالی سال های ۲۰۰۹-۲۰۰۸ قرار دارد. نرخ مشارکت نیروی کار در آمریکا هنوز با دوران اوج خود فاصله دارد. اما اکثر کشورها می توانند جشن بگیرند. در سال ۲۰۱۸ نرخ اشتغال افرادی که در سن کار هستند در بریتانیا، کانادا، آلمان، استرالیا و ۲۲ کشور دیگر عضو OECD به بالاترین سطح ممکن رسید. این رشد در همه گروه ها دیده میشود. نرخ بیکاری در میان کارگران فاقد مهارت و جوانان و همچنین بیکاری درازمدت رو به کاهش است. سهم افرادی که کار پاره وقت دارند چون نمی توانند کاری با ساعات بیشتر پیدا کنند از میزان آن در سال های قبل از بحران مالی ۲۰۰9-۲۰۰8 بالاتر اما از سال ۲۰۱۳ سقوط شدیدی را تجربه کرده است. می توان گفت دفتر آمار کار آمریکا گسترده ترین اندازه گیری های رسمی از بیکاری را ارائه میدهد که هم افراد دارای کار پاره وقت، اجباری و هم کسانی را که از نیروی کار خارج شده اند اما به کار کردن تمایل دارند دربر می گیرد.

* شغل خوب؟

هیچ کس در مورد بزرگی ابعاد شکوفایی شغلی تردیدی ندارد. اما هر دو انتهای طیف سیاسی مرتب می گویند که کیفیت مشاغل ارائه شده سقوط کرده است. به استدلال آنها رانندگی برای اوبر یا تحویل غذا اصلا شغل نیست. واقعیت این است که مواردی که آقای ترامپ آنها را شغل می داند یعنی حرفه های سنتی مردانه مانند بخش تولید، رو به کاهش گذاشته اند. بین سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۱۵ سهم این گونه مشاغل در کشورهای OECD تا ۱۰ درصد کاهش یافت. قرار است ماه آینده کتاب آقای دیوید بلانچ فلاور عضو سابق کمیته سیاست پولی بانک مرکزی انگلستان با عنوان «بیکاری: مشاغل خوب کجا رفته اند؟» منتشر شود. شاید دشواری فزاینده پیدا کردن یک شغل ثابت و با حقوق مناسب در دانشگاه ها و خبرنگاری بتواند توضیح دهد چرا گفتمان عمومی در مورد بازارهای کار مدرن اینقدر ناامیدانه و حسرت بار است.

اگر نظریه های پرطرفدار در مورد عالم کار اینقدر آشکارا غلط نبودند شاید میشد نومیدی را برطرف کرد. به عنوان مثال این نظریه را ببینید که می گوید کار در زمان حال بیش از هر زمانی متزلزل شده است. در واقع برآوردهای رسمی از بخش اقتصاد نامنظم در آمریکا که در آن می توان به صورت آنلاین کار آزاد کوتاه مدت را در بازار پیدا کرد حاکی از آنند که فقط حدود یک درصد از کل اشتغال به این بخش مربوط می شود. شاید اشتغال موقت نسبت به دهه ۱۹۹۰ اندکی افزایش یافته باشد اما در مجموع یک دهه نرخ آن رو به کاهش بوده است، این در حالی است که در فرانسه سهم قراردادهای کاری دائم و درازمدت به تازگی به اوج ۵۰ درصدی رسید.

همچنین نمی توان ثابت کرد که افراد بیشتر از گذشته از یک شغل به شغلی دیگر می روند. در دو دهه گذشته در کشورهای عضو OECD، تعداد کارگرانی که کمتر از یک سال در یک شغل باقی ماندند حدود ۲۰ درصد از کل کارگران بود که افزایش یا کاهش آشکاری را نشان نمی دهد. علاوه بر این، کاهش مشاغل برای طبقه کارگر نیمه ماهر نیز جدی نبود. اگرچه سهم مشاغل کم مهارت در اشتغال در کشورهای عضو OFCD بیشتر شده است اما این سهم همچنان بسیار کمتر از مشاغل پر مهارت است که شاهد شکوفایی وسیع خود بوده اند. تا همین اواخر، رشد دستمزدها یک قطعه گمشده از این پازل بود. کتاب های درسی اقتصاد بیان می کنند که دوران بیکاری اندک همزمان با دوران افزایش دستمزدها و زمانی بود که کارفرمایان برای استخدام کارمند با یکدیگر رقابت می کردند. اما در بیشتر دوران پس از بحران منحنی فیلیپس شکسته شد و کاهش بیکاری در سالهای ۲۰۱6-۲۰۱4 افزایش دستمزدها را به همراه نداشت. این رابطه دوباره در حال احیاست. با کاهش بیکاری، سرانجام دستمزدها رو به افزایش گذاشتند. در بسیاری از کشورها از جمله آمریکا این تفکر رشد یافت که ارزش کار را باید با این مقیاس سنجید که کل دستمزد فرد چه سهمی از درآمد ملی است. با توجه به فشردگی بازار کار هنوز رشد دستمزدها از آنچه انتظار می رفت کمتر است و می توان ضعف رشد بهره وری را دلیل آن دانست. همچنین نباید چنین نتیجه گیری کرد که کارگران بیش از گذشته استثمار میشوند. در دو دهه گذشته نمونه های کارگران کم درآمد که دستمزد آنها از نرخ میانه دوسوم پایین تر است همواره رو به کاهش بود. بازار کار داغ نمی تواند تمام مشکلات را حل کند. رستوران های شهر مالاگا همواره شلوغ و خیابانها تمیز هستند. با این حال شاید کمتر کسی اطلاع داشته باشد که در پنج سال گذشته نرخ بیکاری در این شهر اسپانیا بیش از ۳۰ درصد بوده است. شاید یک نشانه دال بر وجود تعداد زیاد افراد بیکار را بتوان تعداد زیاد سالن های بازی دانست. در مقابل، خیابان خواب ها و کارگاه های خالی در سانفرانسیسکو می توانند مشکل بیکاری را با صدای بلند فریاد بزنند در حالی که نرخ بیکاری این شهر در واقع فقط 6/۲ درصد است. 

برخی دیگر لبه تیغ انتقاد را به سمت فراوانی مشاغل متوجه ساخته اند. آیا جوامع نباید به جای زیاد کار کردن کمتر کار کنند؟ افرادی که به حقوق کارگری نیاز ندارند می توانند به فعالیت های ثمربخش تری بپردازند. دیوید گرابر دانشمند انسان شناسی پا را از این هم فراتر می گذارد. او در کتاب خود با عنوان «مشاغل مزخرف» که سال قبل انتشار یافت و به کتاب مقدس جامعه شناسان نسل هزاره تبدیل شد ادعا می کند که بخش بزرگی از مشاغل مدرن غیرضروری و اعصاب خردکن هستند. به استدلال او بخش بزرگی از افراد در اروپا و آمریکای شمالی کل زندگی کاری خود را صرف انجام وظایفی می کنند که به باور خودشان واقعاً ضروری نیستند.

به جرات می توان گفت برده کشی بهایی است که ژاپن برای حفظ نرخ سه درصدی بیکاری در نیم قرن گذشته پرداخت. نرخ بیکاری این کشور کمترین نرخ در میان اعضای OECD است اما نمونه های کار پرزحمت و غیرضروری فراوانند. در بخش تحویل بار در فرودگاه هاندا یک زن تمام روز به مرتب کردن چمدان های روی تسمه نقاله مشغول است. در محله مد توکیو در یک بار خلوت سه نفر یک نوشیدنی را آماده می کنند و سپس کنار می ایستند تا مشتری آن را بنوشد. قطعا آقای گرابر خواهد گفت این نه نشانه ای از پیشرفت اجتماعی بلکه گواهی بر این است که سرمایه داری انسان ها را به روبات تبدیل می کند. اما جوامع از بازار کار قدرتمند سود می برند. تعداد بیشتر کارکنان بدان معناست که افراد بیشتری مالیات بر درآمد می پردازند و افراد کمتری مستمری دریافت می کنند. مطالعات نشان می دهند که نرخ بیکاری رابطه مستقیمی با سرقت اموال و حتی جنایات خشن دارد. اشتغال همچنین به افراد احساس هدفمندی می دهد که خود نتایج اجتماعی مثبتی از جمله سلامت جسم و روان به همراه دارد. علاوه بر این پیدا کردن شغل دیگر برای افرادی که کار می کنند آسان تر است. شاید سرمایه داری اخیراً نتایج خوبی نداشته است اما حداقل مزایای فوق را می توان برای آن برشمرد. با این حال توانمندی بازار کار در کشورهای OECD یک معماست. در سال های اخیر اکثر دولتها با صرف هزینه بیشتر تعداد کارکنان را افزایش داده اند در حالی که به سادگی می توانستند آنها را با روبات جایگزین سازند. تحقيق پژوهشگران دانشگاه آکسفورد در سال ۲۰۱۳ نشان داد که ۴۷ درصد از مشاغل آمریکا در معرض اتوماسیون (خودکارسازی) قرار دارند. با این حال، قوانین مربوط به دستمزد برابر، مقابله با تبعیض، سلامت و ایمنی و مرخصی زایمان برای والدین زیادتر شده اند. در ۲۴ کشور عضو OECD که داده های درازمدت دارند ارزش حداقل دستمزد از ۴۴ درصد میانگین درآمد کار تمام وقت در سال ۲۰۰۰ به ۵۰ درصد امروزی رسیده است.

* کندوهای صنعت

اما چرا بازارهای کار اینقدر پرجنب وجوش هستند؟ این امر تا حدی یک پدیده حلقوی است. دوران بهبود پس از بحران مالی یک دهه قدمت دارد. آمریکا به دلیل سیاست پولی نسبتا آسان در آستانه دستیابی به طولانی ترین دوره انبساط اقتصادی قرار گرفته است. همزمان، وجود عدم اطمینان در مورد بحران مالی و ظهور عوام گرایی باعث شد بنگاه ها به جای اختصاص پول کلان به سرمایه گذاری به استخدام کارمند روی آورند چراکه در صورت بروز بحران راحت تر می توان از دست کارکنان خلاص شد. علاوه بر این، دوران پس از بحران بیشتر با رشد سریع بخش خدمات همراه بود که در مقایسه با بخش صنعت به کارمند بیشتری نیاز دارد. به همین دلایل، تعجبی ندارد که نرخ بیکاری این قدر کاهش پیدا کرد. اما نرخ بیکاری آنقدرها هم پایین نیست. صندوق بین المللی پول در اکتبر ۲۰۱۳ وضعیت اقتصادهای پیشرفته در پنج سال بعد را پیش بینی کرد. با این فرض که میانگین رشد تولید ناخالص داخلی 4/2 درصد باشد. صندوق به این نتیجه رسید که تا سال ۲۰۱۸ نرخ بیکاری 9/6 درصد خواهد بود. مشخص شد که صندوق بین المللی پول در مورد رشد اقتصادی بسیار خوش بین و در مورد بیکاری بسیار بدبین بوده است. نرخ بیکاری تا ۲۰۱۸ به حدود پنج درصد رسید. این بدان معناست که این رویداد صرفا یک پدیده حلقه ای نیست. تغییرات ساختاری درازمدت در جمعیت، فناوری و سیاستها نیز نقش مهمی ایفا می کنند. ابتدا به جمعیت بپردازیم. گروه OECD در حال پیر شدن است. احتمال ثبت بیکاری در میان جوانان بیشتر است نه تنها به این دلیل که آنها مهارت کمتری دارند بلکه به این خاطر که سالمندانی که شغل خود را از دست میدهند عمدتا بازنشسته و از نیروی کار خارج می شوند. مطالعات زیادی هستند که رابطه بین تعداد بیشتر جوانان و نرخ بالاتر بیکاری را نشان می دهند. در دهه ۱۹۸۰ که نرخ بیکاری نسبتا زیاد بود ۲۵ درصد از جمعیت دارای سن کار در جهان ثروتمند را افراد ۱۵ تا ۲۴ ساله تشکیل می داد. این درصد اکنون به حدود 5/17 کاهش یافته است. به عبارت دیگر، تغییر جمعیتی بدان معناست که نرخ بیکاری امروز را نمی توان مستقیما با گذشته مقایسه کرد. برآوردها نشان می دهند اگر ساختار جمعیتی آمریکای سال ۲۰۰۰ تاکنون بدون تغییر باقی میماند نرخ کنونی بیکاری حدود 5/0 درصد بیشتر بود. بنگاه مشاورتی آکسفورد اکونومیک همین نتیجه را در مورد منطقه یورو به دست آورد.

با این حال کاهش بیکاری موضوعی فراتر از بحث های آماری است. عامل بزرگ دوم یعنی تغییرات فناوری واقعا بازارهای کار را تقویت می کند. فناوری بهتر انطباق کارفرمایان با کارکنان بالقوه را تسهیل می سازد. در گذشته ای نه چندان دور، کارفرمایان یک آگهی استخدام را در روزنامه محلی می گذاشتند یا خبر آن را دهان به دهان انتقال می دادند. اکنون کارفرمایان دست بازتری دارند و می توانند فرصتهای کاری را در انبوهی از وب سایت های کاریابی قرار دهند. در ۱۰ سال منتهی به ۲۰۱۸ هزينه آگهی شغل تا ۸۰ درصد بر مبنای واقعی کاهش یافت. همچنین اکنون احتمال بیشتری وجود دارد که داوطلبان شغل مناسب خود را بیابند. مطالعه سال ۲۰۱۱ پیتر کوهن و هانی منصور نشان داد که استفاده از اینترنت برای کاریابی زمان صرف شده توسط فرد بیکار را ۲۵ درصد کاهش میدهد. آن دسته از کشورهای OECD که نرخ بیکاری بالاتری دارند آنهایی هستند که کاریابی آنلاین در آنجا رواج کمتری دارد. فقط ۴۰ درصد از ایتالیایی ها در اینترنت به جست وجوی کار می پردازند در حالی که ۹۵ درصد از مردم کره جنوبی این روش را در پیش می گیرند.

اقتصاد دیجیتال با وجود اندازه کوچک خود با خلق شغل هایی که قبلا وجود نداشتند به افزایش اشتغال کمک می کند. به عنوان مثال در گذشته افراد خود شیر آب منزل را تعمیر می کردند اما اکنون با یک ضربه کوچک بر صفحه هوشمند می توان تعمیر آن را به دیگران سپرد.

* کار در حال پیشرفت

مجموعه ای از تغییرات کوچک و ناگهانی در سیاست ها در طول چند دهه سومین عامل رشد اشتغال است. رشدی که سیاستمداران علاقه مندند آن را به خود نسبت دهند. دولت ها سیاست چماق و هویج را به کار برده اند. هویج شامل تسهیل سازی فرآیند ترکیب کار و خانواده برای زنان می شود. در بسیاری از کشورها حقوق قانونی کارگران پاره وقت تقویت و مرخصی والدین سخاوتمندانه تر شدند در حالی که دولت بار هزینه آنها را بر دوش می کشد. در ژاپن، بسته اصلاحات اقتصادی شینزو آبه طرح فراهم سازی مراکز مراقبت از کودکان در طول روز را در خود دارد پژوهش سال ۲۰۱۳ لارنس کاهن و همکاران ثابت کرد این نوع سیاست ها می توانند تاثیر زیادی بر مشارکت نیروی کار به ویژه زنان داشته باشند. دهه هاست که در کشورهای OECD نرخ اشتغال زنان به تدریج بالا می رود در حالی که در آمریکا این نرخ رو به کاهش گذاشته است. تحصیل هویج دیگر است. میزان کارگران دارای تحصیلات عالی در کشورهای OECD از ۲۲ درصد در سال ۲۰۰۰ به حدود ۴۰ درصد کنونی افزایش یافت. احتمال اشتغال این افراد از همتایان تحصیل نکرده خود بیشتر است. تحصیلات بالاتر معمولا اخلاق کاری بهتری را تثبیت می کند و این گونه کارکنان مهارت های خود را آسان تر انتقال می دهند.

همزمان دولت ها چماق را نیز بالا برده اند. بسیاری از آنها قدرت اتحادیه های کارگری و چانه زنی جمعی را محدود کرده اند. احتمالا این اقدام باعث شد دستمزدها به شرایط بازار وابسته شوند. در مقایسه با چند دهه پیش اکنون دستمزد اسمی تعداد بیشتری از کارگران کمتر شده است. کاهشن دستمزد ناخوشایند و اضطراب آور است اما اگر کارفرمایان بتوانند در دوران رکود دستمزدها را پایین آورند احتمال اخراج کارگران کاهش می یابد. در ژاپن کاهش دستمزد به همان آسانی افزایش آن اتفاق می افتد. بخش نسبتا بزرگی از درآمد کارگران از پاداش ها تشکیل می شود که می توان آنها را در دوران سختی اقتصادی حذف کرد. به عنوان مثال، در ژاین پاداش پایان سال کارگران صنعت هتلداری در سال ۲۰۰۹ بیش از ۴۰ درصد کم شد. در کشورهایی که نتوانستند روشهای قدیمی بازار کار را به روزرسانی کنند هزینه ها بالاتر رفته است. در ایتالیا تقریبا ۳۵۰ توافق نامه کاری ملی وجود دارد که اکثریت بنگاه ها و کارفرمایان رسمی را پوشش می دهند. این توافق نامه ها تفاوت های منطقه ای در هزینه زندگی و بهره وری را در نظر نمی گیرند. به همین دلیل بسیاری از کارگران منطقه فقیر جنوب از بازار کار دور می مانند. توافق نامه های چانه زنی جمعی در اسپانیا نیز در برابر تغییر شرایط انعطاف پذیری ندارند. در سال های ۲۰۰۹-۲۰۰۸ و زمانی که رکود مسکن اقتصاد را فلج کرد دستمزدهای اسمی در بخش ساختمان پنج درصد بیشتر شد و کارفرمایان راهی جز اخراج کارگران پیدا نکردند.

علاوه بر این، دولت ها دریافت مزایا را دشوار کرده اند. در سال ۲۰۰۱ فرد مجردی که دستمزد معمولی داشت و سپس یک سال بیکار میشد معادل ۴۸ درصد درآمد قبلی خود مزایا می گرفت. این میزان تا سال ۲۰۱۸ به ۴۱ درصد کاهش یافت. دریافت کنندگان این مزایا نیز تحت آزمون های شدیدتری قرار می گرفتند. در دو دهه گذشته تعداد بریتانیایی هایی که مزایای بیکاری دریافت می کردند از ۸۰ به ۵۰ درصد از بیکاران کاهش یافت. این وضعیت دستمزدها را انعطاف پذیر ساخت چراکه کارگران ترجیح می دهند در صورت ضرورت حقوق کمتری بگیرند تا اینکه بیکار شوند.

اصلاحاتی از این دست اغلب سختگیرانه هستند و اجرای آنها ناقص صورت می گیرد. اما اثر زیادی بر مشاغل دارند. محققان در سال ۲۰۱۳ زمانی که مدت دریافت مقرری بیکاری از ۷۳ به ۲۵ هفته کاهش یافت شرایط آمریکا را مطالعه کردند. طبق برآورد آنها، کاهش مقرری به خلق حدود دو میلیون شغل در سال ۲۰۱۴ انجامید که معادل دوسوم کل رشد اشتغال در آن سال بود.

* فرآیندی بدون پایان

توانمندی بازارهای کار پیش بینی های ناراحت کننده ای را در مورد آینده مطرح می کند. اینکه کامپیوترهای قدرتمند و پیچیده شمار زیادی از کارگران را به بیکاری اجباری می کشانند. سرعت رشد دستمزدها قطعا بسیاری از شرکت ها را به خودکارسازی تشویق می کند.

با این حال، مشاهده نیم هزاره گذشته به ما می آموزد که تحولات فناوری به جای تخریب مشاغل، آنها را تکمیل می کنند. نرخ بالای اشتغال در زمان حال نشان میدهد هیچ چیز تغییر نکرده است و شواهد زیادی وجود دارند که نشان از بهبود بیشتر دارند. به نظر میرسد که دوران کنونی انبساط اقتصادی تا مدتها ادامه یابد. اگر بخواهیم از دهه ۱۹۶۰ که در آن نرخ بیکاری در برخی کشورهای OECD به یک درصد رسید درسی بیاموزیم آن است که هنوز فضای بیشتری برای کاهش بیکاری وجود دارد. آقای نوسگارد در میان شرح مفصل تلاش های خود یک توصیه عملی را بیان می کند: «سر خود را پایین بگیرید و کار کنید.» اگر همه به این توصیه عمل کنند بازار کار جهان ثروتمند شگفتی های بیشتری نشان خواهد داد.


منبع : تجارت فردا
اشتراک گذاری

نظرات

دیدگاه‌های شما پس از تایید ناظر منتشر می‌شود.
متون غیرفارسی و پیام‌های حاوی توهین، تهمت یا افترا تایید نخواهد شد.

انصراف

دیدگاه 55

بیشتر

تا 11 شب کار کردن رییس جمهور «پُز» دادن دارد؟

در ایران آنقدر دولت بزرگ است و همه امور به دامن دولت گره زده شده که رییس جمهور، برای اداره امور و رسیدن به خرج و برج دولت، وقت کم می‌آورد. رییس جمهور در ایران باید نگران همه چیز و همه کس باشد. واقعا اگر اداره بخش‌های مختلف کشور در ید بخش خصوصی بود، دیگر احتیاج نبود روحانی یا هر رییس جمهوری تا 11 شب یا بیش تر از آن کار کند.

طرح چین برای تصاحب بازار استراتژیک ایران

كل مصرف زعفران در بازارهاي جهاني 400 تن است و علي شريعتي‌مقدم، رئيس كميسيون كشاورزي اتاق ايران خبر مي‌دهد كه چين برنامه‌ دارد ميزان زعفران توليدي خود را تا 100 تن افزايش دهد.

اخبار ویدئویی

بیشتر

ویدئو: اردوغان زمانی نفت می‌دزدید و حالا زمین می‌دزدد

ویدئو: انتخابات کانادا؛ جاستین ترودو دولت اقلیت تشکیل می‌دهد

خبرها

بیشتر

خبرهای دیگر