نتیجه‌ای یافت نشد.

نمایندگان UN همراه با مردم می‌گریستند/ روز دفن امام به روایت مسؤول نظامی اجرای قطعنامه 598

شناسه خبر: 176677 سرویس: توسعه ، سیاست ، گوناگون سه شنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۸, ۳۹ : ۱۸ : ۰۰
نمایندگان UN همراه با مردم می‌گریستند/ روز دفن امام به روایت مسؤول نظامی اجرای قطعنامه 598
علیرضا اکبری رییس سازمان نظامی اجرای قطعنامه ۵۹۸ در ستادکل نیروهای مسلح و معاون پیشین وزیر دفاع در دولت اصلاحات روایتی ناشنیده از روز دفن امام بیان کرده است.
۵۵آنلاین :

سه شنبه، ۱۶ خرداد ۶۸، عجب محشر کبرا یی بود و من خود را در برزخی بین دو دنیای متفاوت، چون روح پرالتهاب، در آمد و شد می‌دیدم.


از عصر روز شنبه ۱۳ خرداد که با احضار آقای شمخانی به ستاد کل نیروهای مسلح، خبر رحلت امام را شنیدم، تا عصر روز سه‌شنبه ۱۶ خرداد که از بهشت زهرا به مقر ریاست جمهوری بازگشتم، گویی یک قرن گذشته بود، هیچ کلام و بیانی، یارای شرح آن امواج متلاطم غم و اندوه و اضطراب و شور و حال را ندارد...


صدا و سیما چند روز بود که بر وضعیت جسمی و بیماری امام تمرکز کرده بود. شنبه، ۱۳ خرداد، در محل دانشگاه تربیت مدرس، در جلسه آزمون اعزام شرکت کرده بودم، بین دو جلسه صبح و بعدازظهر، از فرصت بهره جسته و به دفترم در محل سازمان قطعنامه ۵۹۸ سری زدم، طبق روال، از ستادهای چهارگانه منطقه‌ای خطوط تماس، آخرین وضعیت نیروها را جویا شدم، شرایط در مرزها، نسبتاً آرام بود.


با سازمانهای بالادست و موازی، تماس‌هایی داشتم، وقوع یک واقعه بسیار بزرگ، احساس می‌شد، انگار هیچ کس، خودش نبود. ذهن‌ها پریشان بود، افراد بشدت نگران بودند، اوضاع عادی نبود، تعداد انگشت شماری از مقامات عالی‌رتبه، گویی اطلاع داشتند: «روز واقعه نزدیک است»


به سرعت برای ادامه آزمون به دانشگاه تربیت مدرس برگشتم، جلسه بعدازظهر شروع شد. یک ساعتی نگذشته بود که «پیجر» به صدا درآمد. با ستاد کل تماس گرفتم، آقای شمخانی (که آن زمان سه مسئولیت مهم وزارت و قائم‌مقامی سپاه و معاونت ستاد کل را داشت) با کمی نگرانی و تلخ‌کامی پرسیدند کجایی؟ هر جا هستی، فورا به ستاد کل بیا! گفتم: وسط آزمون هستم! گفتند: رها کن، و فورا به دفتر من بیا!

حدود نیم ساعت فرصت خواستم و بسرعت خودم را به ستاد کل رساندم.

 


خبر، منجمدم کرد. خشکم زد، داغ شدم، سوختم، آب شدم، در هم فرو ریختم.

گفتند؛ «اوضاع جسمی امام بشدت وخیم است... شاید تا امشب دوام نیاورند، پزشکان گفته‌اند که احتمال رحلت ایشان زیاد است...»

از آن لحظه، تا لحظه آخرین وداع و دفن امام، بر من یک عمر گذشت...

از غروب شنبه به بعد، کل مراسم می بایست ظرف ۴۸ ساعت سازمان یابد. بالاخره خبر رحلت اعلام شد. امواج خروشان بیش از ده میلیون نفر از سراسر کشور از جماران تا بهشت زهرا در تلاطم بود.


ساماندهی مراسم و ترتیبات محل دفن، خود از سخت ترین کارها بود. سپاه، مسئول این ترتیبات بود.
فاصله زمانی تعیین محل دفن تا ترتیبات لجستیکی و حفاظتی، بسیار کوتاه بود. دیپلمات‌های مقیم، نوعاً علاقه داشتند که در هر دو محل، (محل نگهداری پیکر در مصلی، و محل دفن) حاضر شوند.ترتیبات حضور در مصلی، ساده تر بود، اما، حضور دیپلمات‌ها ، با حفظ شئون آداب و ترتیبات حفاظتی در محل دفن، بسیار مشکل بود.

ستاد برگذاری مراسم، با شرکت تعدادی از دیپلمات‌ها در مراسم تدفین موافقت کرده‌بود. طبق دستور و حسب شرایط، لازم بود که من، از شنبه شب (۱۳ خرداد) تا روز دفن (سه‌شنبه ۱۶ خرداد)، دایم بین تهران و خطوط{مرزی قطع نامه 598} در آمد و شد باشم.


تمام خطوط تماس را از اشنویه تا رأس‌البیشه، وجب به وجب طی کردم و تمام دستورالعمل‌های ضروری را به نیروهای خودی ابلاغ نمودم.


ضمن هشدار رسمی به «یونیماگ»، از فرمانده کل و فرماندهان نیروهای سازمان ملل، خواستم بدون توقف و بطور دایم، تمام تحرکات نیروهای عراق را از دو سوی خطوط آتش بس، لحظه به لحظه کنترل و گزارش کنند.

پس از دریافت خبر رحلت امام، از ژنرال «یوویچ» فرمانده یونیماگ خواستم که از طریق نیویورک درخواست کند تا معاون دبیرکل ملل متحد در امور بحرانی (دیپلمات کارکشته، ماراک گولدینگ) برای انجام مشورت‌های ضروری، فورا به تهران عزیمت کند. خوشبختانه او در منطقه بود، نیمه‌شب یکشنبه به تهران وارد شد.


بامداد دوشنبه، پیش از عزیمت به فرودگاه، آقای گولدینگ را در دفترم در سازمان قطعنامه ملاقات کردم و مراتب حساسیت اوضاع و ضرورت نظارت دقیق و کامل یونیماگ را به ایشان خاطر نشان کردم. او نیز با حضور در یکی از دفاتر یونیماگ، با فرماندهان UN هماهنگی و تذکرات لازم را بعمل رساند.


همان صبح دوشنبه ۱۵ خرداد بود که آقای گولدینگ، به بنده اطلاع داد که، نظر به رحلت حضرت امام خمینی، او، پیام رسمی از سوی آقای دکوئیار دبیر کل ملل متحد، برای عالیترین مقام رسمی کشور دارد و همچنین، درخواست کرد: «مایل است در مراسم تدفین امام خمینی شرکت کند.»


صبح روز سه شنبه، شانزده خرداد، به نماینده دبیرکل سازمان ملل، اطلاع دادیم که برای حضور در مراسم، آماده باشند، ایشان می تواند به جمع هیئت دیپلماتیک بپیوندد و در جایگاه مخصوص، در مراسم تدفین حاضر باشد.

کار بسیار سخت و دشواری بود.شاید حوالی ظهر بود که دریافتم برای ایجاد امکان دفن و پوشش حفاظتی، دستکم چهار هلی‌کوپتر حامل تابوت، به بهشت زهرا منتقل می شود. تنها یک هلیکوپتر که تابوت فلزی و محکم حامل پیکر حضرت امام، (که مجددا پس از تجدید کفن) حمل می‌کرد، باید در نقطه اصلی دفن فرود میامد. با هماهنگی لازم، نزدیکترین «پَد» ممکن را برای فرود هلی‌کوپتر هیئت سازمان ملل، انتخاب کردیم.

جزییات را معاون اجرایی بنده (تیمسار خلبان فیضی) باتفاق نماینده هوانیروز در سازمان ما، (سرهنگ خلبان محمدی) سازمان دادند. حدود ظهر بود -سه‌شنبه ۱۶ خرداد- که به اتفاق آقای گولدینگ و ژنرال یوویچ و دو نفر از همراهان ایشان از پد دفتر سازمان قطعنامه (باشگاه انقلاب) به سمت بهشت‌زهرا پرواز کردیم.

تمام مسیر از جماران تا مصلی و از مصلی تا بهشت زهرا به شعاع چندین کیلومتر، فقط امواج ملت سیاه‌پوش و عزادار بود که مثل دریا در حرکت و تلاطم بود، اشک از چشمان میهمانان امام، نمایند دبیرکل و مقامات UN سرازیر بود، یک لحظه گریه به احدی امان نمی داد، تا آن زمان تصور نمی‌کردم که دیپلمات بلند پایه‌ای با سوابق معاون دبیرکل (در امور بحرانی و صلح‌بانی) و یک ژنرال مجرب جنگ دیده اروپایی، در فقدان یک شخصیت انقلابی و پیشوای مذهبی، همراه با اندوه یک ملت، آنچنان سوزناک و صمیمانه اشک بریزند. پهنای چهره گلگون هر دو پیرمرد را سیل اشک می‌شست و فرو می‌ریخت.

آسمان مسیر شمال تهران تا بهشت‌زهرا پر تردد بود. سرهنگ خلبان ضرابی، با مهارت بسیار، محلی را برای فرود در نزدیکی کانتینرهای حصار محل دفن امام یافت، سیل جمعیت امکان فرود را سخت کرده بود. تصور جمعیت خروشان و عزادار این بود هر هلی‌کوپتر ممکن است حامل پیکر امام باشد. نیروهای سپاه حفاظت حضرت ولی‌امر، شاید سخت ترین روز ماموریت خود را داشتند.
با پوشش حفاظتی، بالاخره میهمانان برای مدتی در میان جمعیت به سمت جایگاه تعیین شده گام برداشتند، امکان توقف و ادای احترام نبود. فضا و محیط بایستی برای مانور یگان پروازی حامل تابوت اصلی باز می بود.تا همین جای کار هم، میهمانان آنچه را که باید، با چشم سر و چشم دل، دیدند.

در همین زمان، هلی‌کوپتر اصلی در جنب کانتیترها بر زمین نشست و در کمترین زمان، با حمایت یک تیم زبده از برادران سپاه حفاظت، در دو حلقه، تابوت را از هلی‌کوپتر به محل دفن منتقل کردند. ازدحام، امکان همراهی سرنشینان هلی‌کوپتر اصلی با تابوت را نمی‌داد. ظرف چند دقیقه، با حضور آقای ناطق و شخص تلقین‌گو در مزار، مراسم تدفین انجام شد و محل مقبره، بوسیله کانتینر‌هایی پوشش داده شد.

ازدحام جمعیت، هر لحظه بیشتر می شد، گویی یک اقیانوس انسان، محل دفن امام را چون یک نگین در بر گرفته اند. اقیانوسی که هر لحظه گسترده‌تر، مواج‌تر و خروشان‌تر میشد.آفتاب داغ و انبوه احساسات و امواج طوفنده جمعیت، نفس را به شماره می‌انداخت. مجموعه‌ای از ملاحظات ایجاب می‌کرد که هیئت سازمان ملل، سریعتر محل مراسم را ترک نماید.
بازگشت هیئت از محل جایگاه و رسیدن به هلی‌کوپتر، با خطرِ ماندن زیر دست‌وپای عزاداران همراه بود.محافظان واقعا از جان مایه گذاشتند.

بالاخره معجزه‌وار، باتفاق همه اعضای هیئت به هلی‌کوپتر رسیدیم. خلبان با زحمت و خطر بسیار، پرواز بازگشت را آغاز کرد. در هنگام بازگشت، شاهد بودیم که جمعیت سیاه پوش، هنوز از همه اطراف، همچون سیل پر جوشش، به سمت بهشت زهرا در حرکت است.

سر و روی همه اعضای هیئت سازمان ملل، آشفته و پریشان، و مملو از خاک بود. چهره‌های ماتم زده مقامات، آغشته از خاک و اشک، چشم‌ها سرخ و ورم کرده، لبها تشنه و گلوها خشک بود. گویی آنها هم از این محشر کبری، همچون ملت داغ دیده خودمان، در اندوه و آه غرق شده بودند.

چندین ساعت پس از ظهر بود که به محل سازمان، بازگشتیم. همه افراد به تجدید قوا نیاز شدید داشتند.

به محض ورودم به دفتر، آقای ده‌بزرگی (رییس دفتر) اطلاع داد که به جهت یک امر ضروری، با دفتر ریاست جمهوری تماس فوری داشته باشم.

فکر میکنم با آقای شمسایی گفتگو کردم. دفتر ریاست جمهوری (آیة‌الله خامنه‌ای) اطلاع دادند که، باتفاق معاون دبیرکل سازمان ملل و رییس یونیماگ، ساعت ۴و نیم بعدازظهر، در محل دفتر، ساختمان قرمز خیابان پاستور حاضر باشیم.

قرار بود همه سفیران خارجی حاضر در تهران، برای عرض تسلیت رحلت امام، و تبریک انتخاب حضرت آقا به عنوان رهبر جدید (و موقت)، توسط مجلس خبرگان (که روز قبل واقع شده‌بود) شرفیاب شوند. فرصت بسیار اندکی داشتیم.

به آقای گولدینگ اطلاع دادیم که باتفاق ژنرال یوویچ، تا نیم ساعت دیگر، آماده عزیمت به محلی جهت یک ملاقات بسیار مهم باشند. به طور خصوصی به آقای گولدینگ اطلاع داده‌ شد که اگر پیامی از سوی دبیرکل ملل متحد آورده است، آن را با خود همراه داشته باشد.

چند دقیقه قبل از عزیمت، به بنده اطلاع داده شد که باید با لباس فورم رسمی حضور یابم. بدلیل ضیق فرصت و ترافیک زیاد، کمی دیرتر از ساعت مقرر به دفتر ریاست جمهوری رسیدیم. تمام سفرای مقیم، در سالن تشریفات حاضر بودند.
هیئت ملل متحد که وارد شد، رییس تشریفات دفتر ریاست جمهوری برای خوش‌آمد گویی و توجیه مراسم، به جمع ما پیوست.

سفیر کویت «مقدم السفراء» بود. قرار بود ابتدا ایشان به نمایندگی از همه سفیران مقیم متنی را قرائت کند، تسلیت و تبریک عرض کند، در مقابل مقام ریاست جمهوری و رهبری جدید، ادای احترام کند، و به صف آخر جمع سفرا بازگردد.

پس از مقدم‌السفرا، بنده می بایست اعضای هیئت سازمان ملل را به محضر آقا معرفی نمایم و دعوت کنم که به حضور برسند. سپس آقای گولدینگ، متن پیام تسلیت و تبریک دبیر کل (دکوئیار) را به محضر آقا تقدیم نماید، خود نیز عرض تسلیت و تبریک داشته باشد، پس از آن ژنرال یوویچ احترامات نظامی بجا آورد، تسلیت گفته و تبریک عرض کند، و هر دو باتفاق بنده در سمت چپ مقام رهبری، قرار بگیریم. سپس دیگران سفرا، یک به یک شرفیاب شوند و....

روح و روان من هنوز در میان جماران و مصلی و بهشت زهرا سرگردان بود. حال و هوای دیگری داشتم.اصلا در فضای تشریفات نمی‌گنجیدم. حضور تمامی سفرای مقیم در تهران، در یک مراسم ویژه، و با ملاحظه عرف تشریفات رسمی در سطح نخستین مقام رسمی کشور، خاصه که به عالی ترین مقام کشور و انقلاب نیز برگزیده شده باشند، حال و هوای خاصی برای میهمانان داشت.

برای من اما، شرایط رنگ و بوی دیگری داشت. حقیقتاً، وضع روحی و جسمی نمایندگان دبیرکل سازمان ملل نیز با همه دیگر سفرا، متفاوت بود. حتما آنچه را که ایشان در طول ساعات صبح تا بعدازظهر، از زمین و آسمان دیده بودند، دیگران درکی از آن نداشتند. خودم که در یک وضع برزخی، بغرنج و عجیبی گرفتار بودم، هنوز سر و روی خاک آلود آقای ناطق در لحظه‌ای که از قبر بیرون آمد از خاطرم محو نمی شد.

هنوز در لحظه قرار دادن پیکر امام در مزار مانده بودم... گویی روحم در زیر آنهمه خاک مانده بود، هنوز چشمه اشکم جاری بود، گریه امانم نمی داد، رییس تشریفات سعی کرد کمی آرامم کند، گفت باید شرایط ملاقات و ملاحظات «لباس» را رعایت کنم.

ایشان از من خواست که پیش از معرفی نمایندگان دبیرکل به محضر آقا، احترام نظامی بگذارم، او حتی بوسیدن دست آقا را برای من مجاز شمرد، من، اما، از درون جوشش و غلیان وصف ناپذیری داشتم، هیچ چیزی نمی‌شنیدم، هیچ درک خاصی از زمان و مکان نداشتم، روحم همراه امام دفن شده بود،...فکر و ذهنی برایم نمانده بود...، گیج و مبهوت بودم، صف های دیپلمات‌ها مرتب شد، سفرا هر یک متن خود را تمرین می‌کردند، همه پر التهاب بودند، بالاخره با ورود آقا به سالن تشریفات، مراسم شروع شد.

خیلی به یاد نمی‌آورم که مقدم‌السفرا چه گفت یا چقدر زمان گرفت، ناگهان به خودم آمدم که او در مقابل حضرت آقا احترام گذاشت و عبور کرد، نوبت به من و هیئت سازمان ملل رسید، بنده از کنار مقامات هیئت، در مقابل حضرت آقا قرار گرفتم، نمی دانم معاون دبیرکل و ژنرال یوویچ را چگونه به محضر آقا معرفی کردم و ایشان را به تسلیم پیام دبیرکل ملل متحد و عرض تسلیت دعوت کردم...

به یاد دارم که ماراک گولدینگ در عرض تسلیت و یاد امام خمینی سنگ تمام گذاشت. متن پیام دبیرکل را تقدیم کرد، خود نیز عرض تسلیت نمود و انتخاب آقا را به مقام رهبری تبریک گفت. آقا از ایشان دعوت کردند که در کنار خودشان قرار گیرد. سپس نوبت به ژنرال رسید.

ژنرال کهنه کار صرب، اما، مغلوب حال و هوا و جو جلسه شد. پاک فراموش کرد که چه باید بگوید. سازمان فکری اش به هم ریخت. جملاتش جابجا شدند، شرم کرد و عرق ریخت، مترجم اما، همه چیز را درست کرد. جای تسلیت و تبریک را آنطور که باید، قرار داد!

ژنرال سلام و احترام نظامی محکمی بجا آورد و با دعوت مقام رهبری، در کنار آقای گولدینگ ایستاد.

مراسم حدود نیم ساعت به طول انجامید. سفیران کشورهای دوست و همسایه و اسلامی، مدت بیشتری نسبت به دیگر سفیران، در مقابل رهبری جدید می‌ایستادند و عرض تسلیت و تبریک می‌کردند.

پس از ادای احترام تمام سفیران و نمایندگان، مقام رهبری از همه ایشان تشکر کردند و سخنانی را در تداوم راه و خط و منش و روش امام بیان داشتند. بطور مشخص از شخص دبیرکل تشکر کردند و نمایندگان ایشان، بخصوص شخص ماراک گولدینگ را مورد تفقد قرار دادند.

مراسم خاتمه یافت. پیش از ترک ساختمان قرمز، یک نفر از مسئولان دفتر مقام رهبری، مراتب تفقد ایشان را به بنده ابلاغ نمود. او گفت، آشفتگی وضع جسم و روحم، فریادگر بوده،.. به یاد من آورد که قرار بود من با ترتیب خاصی در مقابل حضرت آقا قرار گیرم، که گویا خروش درون و اشفتگی حال، مجال یاری نداده بودند.. نمی دانم او به من تسلی داد، یا من به ایشان..پس از مراسم، به اتفاق هیئت، به مقر سازمان رفتیم، غروب نزدیک بود، باید هم به رصد اوضاع مرز می پرداختم و هم برای جلسات شب و فردا آماده می شدم...روحم اما آرام نداشت..

با این که رفتن به بهشت زهرا، با انبوه جمعیت میلیونی، در "لیلة الدفن" بسیار سخت بود، اما، هر طور بود تا آخر شب، به محل دفن بازگشتم..چه غوغایی بود..چه روزی گذشت ...هنوز فریادها از زمین به آسمان ، و از آسمان به زمین در پژواک بودند .. از آن شب، تا مدت ها، هر زمان تهران بودم، فقط حضور در مدفن امام، مرا آرام می‌ساخت..

چه محشر کبرایی بود، روز دفن امام،سی سال پیش،
سه شنبه، ۱۶ خرداد ۶۸...


منبع : عصرایران
اشتراک گذاری

نظرات

دیدگاه‌های شما پس از تایید ناظر منتشر می‌شود.
متون غیرفارسی و پیام‌های حاوی توهین، تهمت یا افترا تایید نخواهد شد.

انصراف

دیدگاه 55

بیشتر

فساد؛مخرب درونی اقتصاد کشور ها

یجاد رانت به علاوه عدم نظارت توسط افراد و دستگاه‌های مسئول و همچنین عدم پاسخگویی توسط دولت ها و دستگاه‌های ذیربط به مردم جامعه.

چرا رشد اقتصادی باید بر ایجاد اشتغال ارجح باشد؟

تاریخچه تصمیم گیری ها و سیاستگذاری های اقتصادی در ایران با در نظر گرفتن ایجاد نهادهای مدرن حاکمیتی شاید به بیش از ۷۰ سال برسد.

اخبار ویدئویی

بیشتر

ویدیو: تظاهرات ضد «سگ خوری» در کره جنوبی

تظاهرات ضد «سگ خوری» در کره جنوبی تظاهرات صدها نفر از کره ای ها در سئول علیه کسانی که گوشت سگ می خورند نسل جدید نه تنها اعتقادی به خوردن گوشت سگ نداشته، بلکه سعی کرده اند تا این فرهنگ غلط را در کشور منسوخ کنند. طبق آمار سالیانه 1 میلیون سگ در کره جنوبی خورده می شود

ویدیو: سگ خوران و پرورش دهندگان سگ در کره جنوبی در پاسخ به جنبش ضد سگ خورها دست به تظاهرات

سگ خوران و پرورش دهندگان سگ در کره جنوبی در پاسخ به جنبش ضد سگ خورها دست به تظاهرات زدند سگ خوران با پخت گوشت سگ و پخش بروشور تبلیغاتی اعلام کردند کسانی که با خوردن گوشت سگ مخالفند، از مزایای این گوشت برای سلامتی انسان خبر ندارند. آنها این تظاهرات را در پاسخ به تظاهرات چند روز پیش گروههای مدافع حیوان و به خصوص سگ ها برپا کرده و نسبت به ضد سگ خورها اعتراض نمادین کردند.

خبرها

بیشتر

خبرهای دیگر