ماجراهای دلچسب یک تصادف جاده‌ای

شناسه خبر: 131930 سرویس: گوناگون شنبه ۱ ارديبهشت ۱۳۹۷, ۰۷ : ۱۱ : ۰۰
ماجراهای دلچسب یک تصادف جاده‌ای
متن زیر را خانم هدا مصباحی، مدرس دانشگاه و دانشجوی دکتری جامعه شناسی نوشته و برای انتشار در اختیار عصرایران قرار داده است:
۵۵آنلاین :

 عید نوروز است و پس از زیارت دلچسب امام هشتم(ع) قصد ادامه سفر از شهر بیرجند به سمت طبس را دارم؛ ۳۵ کیلومتر بیشتر از شهر دور نشده ایم که ناگهان کنترل ماشین به علت ترکیدن لاستیک از دست راننده خارج می شود و به سمت شانه خاکی جاده می رود و  بعد از چند بار غلت خوردن، 50 متر آن طرف تر به پهلو در وسط بیابان ازحرکت بازمی ماند... شماره پلاک خودرو نشان می دهد سرنشینانش در این منطقه غریب هستند. خودروهایی که شاهد صحنه هستند شتابان به سمت خودروی واژگون شده حرکت می کنند و سرنشینانش را که به شکل معجزه واری مصدومیت جدی ندارند از خودرو خارج کرده و به دلجویی و مراقبت ازایشان می پردازند.

به گزارش «خلیج فارس» به نقل از عصر ایران؛ چندخانم نوعدوست به مصدومی که مادرخانواده است شماره تلفن داده و می گویند که چون غریب هستید اگر کاری یا چیزی احتیاج داشتید با ما تماس بگیرید، آقایی به سمت پدر خانواده می رود و دستش را می گیرد و آرام می گوید: "بابا جان پول لازم داری یا نه؟اگر همراهت پول نداری هرچقدر فکر می کنی لازم است، من درخدمتم". درفاصله زمانی 8 - 7 دقیقه بعد از حادثه دو آمبولانس از راه می رسند و چند ثانیه بعد اتومبیل پلیس....

مصدومان مضطرب، درحالیکه خاک و خرده شیشه سر و رویشان را پوشانده و در بهت و شوک حاصل ازتصادف هستند به بیمارستان امام رضای شهر بیرجند انتقال پیدا می کنند.

درحالی که در آمبولانس مراقبت ها و خدمات اولیه پزشکی انجام می شود، دربین راه ماشین پلیس درکنار آمبولانس قرارمی گیرد و افسر پلیس به مصدومین حادثه‌ بابت مراقبت کامل از اتومبیل و وسایل موجود درآن اطمینان می دهد.

به محض ورود مصدومان به بیمارستان معجزه ای دیگرکه حضور فرشتگانی زمینی است رخ می دهد.خانمی جوان به طرف آنها می آید وخود را همسر راننده آمبولانس (مهدی سبزه کار)معرفی می کند و دختر کوچک خانواده را درحالی که سرم به دست دارد، به آغوش گرفته وبه سالن اورژانس می برد. پس از معاینات اولیه مصدومین که روند آن خیلی به سرعت انجام می شود، عکس و آزمایش و سیتی اسکن وسونوگرافی و...، راننده جوان آمبولانس یا همان" آقای سبزه کار"به نزد مصدومین می رود ومی گوید :"من خودم الان شیفت هستم،خانمم رو آوردم تا مراقب شما باشه و کارهای بیمارستان تون رو انجام بده،انشاالله بعد از ترخیص با ایشون منزل ما بروید".

از همان زمان تا یک هفته بعدکه تحویل گرفتن ماشین به طول انجامید، این خانواده جوان اما بزرگوار با همه امکانات مادی و معنوی خوددر خدمت خانواده آسیب دیده بودند... خانم جوان خانه علاوه بر مراقبت های عاطفی، کار شست و شوی لباس ها و تهیه غذای مهمانان غریب خود را با روی خوش، تمام و کمال،به مانند مادر یا خواهری مهربان و دلسوز انجام می داد و مرد جوان خانواده علاوه بر رانندگی تمام وقت و بی هیچ چشمداشت به مثابه یک مشاور دلسوز و خبره، در جهت تسهیل و تسریع در روند کارهای اداری ترخیص و تحویل خودرو صدمه دیده عمل می کرد و برادرگونه و حتی فراتر از یک برادر همه توان خود را در جهت ایجاد آرامش و رفاه و دلجویی مهمانان آسیب دیده خود به کار گرفته بود (هر چند که خود دلی ناآرام و پرتلاطم از ناهمواریهای زندگی اما فراخ و مهربان داشت)؛ میزبانان بی نظیر و فرشته خویی که در ازای تشکر و سپاسگذاری مهمانان خود، تنها پاسخی که از آنها شنیده می شد این بود که "ما کاری نمی کنیم، شما مهمان مایید".

تصادف

محبت و خدمت رسانی میزبان مایه آرامش و تسکین آلام مسافران بود به گونه ای که پس از ترک شهر باصفا و تاریخی بیرجند نه تنها خاطره ای بد در اذهان ایشان باقی نماند که هر گاه به یاد سفر و تصادف درحاشیه این شهر می افتادند،اولین تصویر که به ذهن می رسید، خوبی ها و محبت و صفای مردم این شه رعلی الخصوص خانواده بزرگوار راننده جوان آمبولانس بود...و ای کاش مدیران بومی و ملی جامعه مان ارزش چنین گوهرهایی که بسیار فراتر از وظیفه اخلاقی و دینی و حرفه ای خود باتمام وجود از جان و هستی خود مایه میگذارند را درک کرده و پاس می داشتند.

به راستی با چه میزان و معیاری می توان این منش و فرهنگ مهمان نوازی را سنجید؟ با چه ترازویی محبت و صفای مردمی صبور با زندگی هایی ساده اما دلهایی بزرگ رامی توان وزن کرد؟ مردمی که گرمای وجودشان گرم تر از بیابانهای گداخته و دستها و آغوش بازشان گشاده تر از کویر گسترده و وسیع شهرشان است.... باید به این مردم با این فرهنگ غنی و چشمهایی رو به آسمان و دستهایی فراخ ودلهایی روشن و قلبهایی سرشار و آکنده از عشق به دیگران، بالید... من یک ایرانیم... به وجود هم وطنانی چُنین بزرگ دل می نازم و افتخار می کنم... این است نشانه فرهنگی که به آن در همه جای دنیاشناخته می شویم و به آن شهره ایم... این است هویتی که مدتهاست در کتابها و کتابخانه ها به دنبال آن می گشتم.... هویتی که ما با فرهنگ غنی انسانی، ایرانی، اسلامی خود از نیاکانمان به ارث برده ایم که در جای جای کشورمان هر جا به شکلی که ویژه فرهنگ بومی آن منطقه است، متبلور شده و آن را پرورانیده وبرای همنوعان خود عرضه داشته است و آنچه در استان خراسان جنوبی وشهر بی نظیر بیرجند و مردم بی نظیرتر آن برایم تجربه شد، نمونه ای بی مانند از این فرهنگ غنی و پربار است... آن هم در زمانه ای که از زمین و زمان و در و دیوار و فضای حقیقی و مجازی پیام هایی ناامید کننده و یاس آور از افول فرهنگ و تمدن و جامعه ایرانی شنیده می شود

سپاس از بودن تان فرشتگان کویرنشین... .

اشتراک گذاری

نظرات

دیدگاه‌های شما پس از تایید ناظر منتشر می‌شود.
متون غیرفارسی و پیام‌های حاوی توهین، تهمت یا افترا تایید نخواهد شد.

انصراف

دیدگاه 55

بیشتر

تفاوتِ اروپا با آمریکا در مورد ایران

قدرتِ فراوان باعثِ بی تفاوتی نسبت به دیگران می شود. ریشۀ اهمیت دادن به دیگران در نیاز و وابستگی است. این یک واقعیت اجتناب ناپذیر زندگی انسان هاست. تربیت ها و آموزش های فراوانی باید صورت پذیرد و ساختارهای بی شماری بِنا شود تا قدرتِ فراوان و اخلاق نسبی ممزوج گردند. به سختی بشر بتواند قدرت، انصاف، اخلاق و راست گویی را در یک شبکه جمع کند. متاسفانه، وقتی قدرت افزایش می یابد، دیگران اهمّیت خود را از دست می دهند. درروابط بین الملل، اهمّیت دادن عمدتا اقتصادی است.

ظریف: آیا ایران باید مثل مرده دراز بکشد و به همه خواسته‌ها تن بدهد؟

یکی باید بایستد و بگوید اینجا جنگل نیست و قانون جنگل نیز نیست که عده‌ای بخواهند در امور داخلی دیگر کشورها دخالت کنند و اینگونه اقدامات را انجام دهند.

اخبار ویدئویی

بیشتر

ویدیو: اینگونه است که خرج دولت از فایده اش بیشتر میشود

ویدیو: خالق یکی از بهترین نجات دروازه های تاریخ جام جهانی درگذشت

خالق یکی از بهترین نجات دروازه های تاریخ جام جهانی درگذشت. گوردن بنکس دروازه بان تیم ملی انگلیس و فاتح جام جهانی ۱۹۶۶ در ۸۱ سالگی درگذشت. او در جام جهانی ۱۹۷۰ با مهار این ضربه سر از #پله جاودانه شد. از این نجات دروازه به عنوان یکی از بهترین سیوهای تاریخ جام های جهانی یاد می شود.

خبرها

بیشتر

خبرهای دیگر