دیگران چه ساختند، ما چه ساختیم؟

شناسه خبر: 135958 سرویس: فرهنگ و میراث فرهنگی ، گوناگون شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷, ۲۶ : ۱۲ : ۰۰
دیگران چه ساختند، ما چه ساختیم؟
زمانی می‌گفتند دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم، دیگران بخورند. اما حالا مدتی است جمله دوم شکل عوض کرده و کاربرد قدیم خود را از دست داده است.
۵۵آنلاین :

زمانی می‌گفتند دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم، دیگران بخورند. اما حالا مدتی است جمله دوم شکل عوض کرده و کاربرد قدیم خود را از دست داده است.

ما نه‌تنها نمی‌کاریم و به دیگرانی که بعد ما خواهند آمد نیز هیچ اهمیتی نمی‌دهیم که چیزی برایشان می‌ماند یا نه، بلکه کاشته‌های گذشتگان را نیز نابود می‌کنیم و به این وسیله نابودی خود را هم به پیشواز می‌رویم.ما با نقاشی ساخته‌های گذشتگان روی بی‌اعتبارترین محصول دوران خودمان می‌کوشیم اعتباری کسب کنیم. می‌کوشیم هویتی برای خودمان بتراشیم در حالی که انسان‌ها که مهم‌ترین عناصر سازنده پدیده‌های هویت‌ساز هر نسل و اجتماعی هستند را به حاشیه رانده، زیر خروارها خروار مشکلات و گرفتاری و بدبختی مدفون می‌کنیم. ما اصلا تصور و تجسم واضح و روشنی نه از گذشته داریم و نه از حال، برای همین است که دائما نگران و در اضطراب آینده‌ایم. برای همین است که ملتی شده‌ایم که بیشترین میل به مهاجرت و ترک وطن را در تمام ملل دنیا داریم. میل به اینجا نبودن و هرچه زودتر از اینجا رفتن تا نحسی آینده گریبانمان را نگیرد و شاخ آرزوهایمان را به زمین نکشد. می‌گوییم برویم تا حداقل فرزندانمان مثل خودمان بار نیایند و خوشبخت شوند.اما کدام خوشبختی؟! وقتی پرگار گریز فکر همچنان بر مدار یک دایره می‌چرخد و آنکه می‌گریزد تنها جسم خود را نجات می‌دهد و نه روح خود را؛ روح اینجایی خود را، روح سرزمینی خود را، روح را که با خود نمی‌شود برد، روح، هرکجا که احساس تعلق و وابستگی کند می‌ماند،‌ هزاری هم تلاش بکنی با تو به جایی که وابسته‌اش نیست، نمی‌آید، می‌ماند. برای همین آدم مهاجر و ترک وطن کرده، آدم بی‌روح و چیزی گم‌کرده به‌نظر می‌آید. برای همین حافظ از شیراز جایی نمی‌رود و سعدی که آن‌همه جا رفته بود برمی‌گردد به شیراز و درآنجا می‌میرد و مولانا تا آخر عمر حسرت دیار پدری و موطن مادری خود را دارد، و چه دارایی آزاردهنده‌ای است غم غربت، و چه آزار‌دهنده‌تر اینکه تو در موطن خودت دچار این غم شوی و به خیال ترکش بیفتی... غم غربت اگر در بیرون از وطن گریبان فرد مهاجرت‌کرده را بگیرد، طبیعی است اما اگر در میانه وطن، این غم گریبان کسی را بچسبد بیماری نادر و لاعلاجی است که هیچ‌ درمانی برایش وجود ندارد، همانند بدخیم‌ترین سرطان‌ها.

اشتراک گذاری

نظرات

دیدگاه‌های شما پس از تایید ناظر منتشر می‌شود.
متون غیرفارسی و پیام‌های حاوی توهین، تهمت یا افترا تایید نخواهد شد.

انصراف

دیدگاه 55

بیشتر

توپ فوتبال همچون سلاح انتقام

مردم زيادي در منطقه كوزوو هستند كه هنوز جنگ خونين سال ١٩٩٨ را فراموش نكرده‌اند. جنگي سرشار از خون و خاطره. انبوه فيلم‌ها و نمايشنامه‌ها و موسيقي‌ها در واكنش به آن جنگ كه آدم‌ها را ياد نسل‌كشي صرب‌ها در بوسني مي‌انداخت ساخته شده.

تقدیم به تیم ملی؛ با نی‌انبان و دمام

می‌خواستم نشان دهم که زنان حذف‌شدنی نیستند

اخبار ویدئویی

بیشتر

ویدیو: یونیفورم جدید زنان پلیس لبنان خبرساز شد!

ویدیو: این بچه ها مدرسه ندارند باید بیش از سه کیلومتر را پیاده از تپه ها و دره عبور کنن

این بچه ها مدرسه ندارند باید بیش از سه کیلومتر را پیاده از تپه ها و دره عبور کنند تا به مدرسه برسند. مشکل اصلی در زمستان است که زمین گل آلود است.همچنین اجازه ندارند از گندم زارها عبور کنند.صاحب یکی از زمین ها کیف بچه ها را ازشون میگیره که دیگه از زمینش عبور نکنند

خبرها

بیشتر

برگزیده‌های مخاطبان